Dzisiaj wchodzimy w obszar gdzie historia styka się z legendą, a granica między nauką, erotyką i oszustwem zaczyna się niebezpiecznie rozmywać.
 

XIX wiek był epoką, która wierzyła w elektryczność jak w magię. Gdy elektryczność pojawiła się w europejskiej wyobraźni, nie była jeszcze technologią, była tajemniczą siłą życiową.
 

Pamiętajmy, że ciągle były to czasy świata magicznego, który powoli się przemieniał poprzez rozwijającą się naukę i związane z tym odkrycia.
 

James Graham, który był szkockim empirykiem otworzył w 1780 r. w Londynie „Temple of Health” (świątynia zdrowia) placówkę oferującą elektroterapię, magnetoterapię i twz. „leki eteryczne” na bezpłodność i impotencję.

Graham wierzył, że elektryczność i magnetyzm „ożywiają” ciało, poprawiając płodność, jego terapia miała łączyć naukę oświeceniową z mistycyzmem co przyciągało ówczesną elitę.
 

No dobrze, ale co w tym było innowacyjnego i związanego z miłosną olfkatorią? już opisuję

Terapia odbywać się miała na tzw. “niebiańskim łóżku”.
 

Graham twierdził, że bezpłodność i brak pożądania to wynik niedoboru "płynu elektrycznego" w ciele. Jego łóżko było technologicznym monstrum tamtych czasów.
 

Konstrukcja była izolowana szklanymi nogami i nasycona ładunkami elektrycznymi. Graham stosował eter i olejki eteryczne (najprawdopodobniej sandałowiec i ambrę) oraz opary mirry i kadzidła. Eter, będący wczesnym środkiem znieczulającym i odurzającym w połączeniu z ciężkim piżmem wprowadzał ludzi w stan odmiennej świadomości (halucynacji), co Graham interpretował jako „ekstazę magnetyczną” wywołującą miłość oraz dającej siłę życiową.
 

Czy elektryczne łóżka miłości istniały naprawdę? nie ma na to dowodów, ale w legendach się pojawiały

Monika