To nie są perfumy, przynajmniej nie w takim sensie w jakim rozumie je ulica. To nie są wonie, które mają Cię upiększać czy być modnym dodatkiem. Chociaż… kto wie? Znam Was już trochę, na pokazach olfaktorii bottanicum nie raz widziałam, jak ukradkiem nacieracie nadgarstki zapachem hałdy, wilgotnego betonu czy miasta, o gustach się nie dyskutuje, tym bardziej tych zapachowych.

Zainspirowana filmem dokumentalnym „Sekretne życie roślin” zeszłam głębiej, tam gdzie wzrok nie sięga, a gdzie zaczyna się królestwo molekuł. Stworzyłam kilka nowych kompozycji, są świeże, surowe, na pewno jeszcze nie ułożone, są w procesie, podobnie jak natura, która jest w ciągłej ewolucji, mimo to (a może właśnie dlatego), chcę je Wam pokazać w nadchodzącą niedzielę w Kino Światowid.

Uruchomiłam fantazję o podziemnych organizmach, wyobraziłam sobie wilgoć ściółki, spokój rozkładu, który daje życie i tę specyficzną duszność wiejskiej szklarni z dzieciństwa, zaparowane szyby i gęste powietrze, w którym rośliny krzyczą zielenią. Na spacerach wąchałam glebę, zauważyłam, że ma ona swój wspólny mianownik, bazę, która trwa niezmiennie, ale jej serce, ono za każdym razem wybrzmiewa inaczej, zależnie od tego, czy spadł deszcz czy słońce mocniej przygrzało.

Złamane łodygi, które upuszczają aromaty, to jest coś co lubię, podjęłam się kilku prób zamknięcia zapachu w buteleczkach.

I to jest właśnie ta magia, ciekawość i niepewność, która sprawia, że drży mi ręka, gdy otwieram kolejny flakon. To niepewność tego, czy odważysz się wejść w tę relację? Bo zapach rośliny to jej najbardziej intymna wiadomość, to most między jej milczącym trwaniem a Twoim wspomnieniem, o którym dawno zapomniałaś/łeś.

Monika