Jak już raz zaczniesz przygodę z zapachami to już się nie wywiniesz

 

Efektem treningu olfaktorycznego zaczyna być pewne zboczenie, zaczynasz wywąchiwać niczym pies rózne niuanse w otoczeniu, to stało się moją codziennością, uważność na zapachy, wszędzie. Od dłuższego czasu mam tak, że łapię w powietrzu zapachy i je łączę ze sobą, nie umiem tego dobrze ująć w słowa, w mojej głowie powstają akordy, niestety wiele z nich tam zostaje ponieważ nie umiem ich przenieść realnie do flakonika.

 

 

Ćwicz swój węch wszędzie i na wszystkim.

 

Przykro mi za każdym razem, kiedy widzę ścięte drzewa, irytuje mnie to i złości, katowickie lasy od kilku lat są karczowane na umór, drzewne pomniki są powalane, coraz więcej jest łysych polan, lasy są rozjeżdżane ciężkim sprzętem a pracownicy nierzadko pozostawiają po swojej pracy niemiłosierny syf jak puszki i butelki po napojach. I tak chodząc zatrzymuję się pośród ściętych drzew i się wwąchuję w zapach, który wokół nich krąży, jest mokry, trochę zakurzony, czasami mdły (zależy jakie to drewno), dzisiaj poczułam słodkawą cytrynę. W głowie mi kiełkuje pomysł by ten zapach stworzyć, by pokazać w nim przestrzeń, która zanika.

 

 

A bardziej pozytywnie to zachęcam Was do zbierania trocin po ściętych drzewach, jeśli ktoś z Was tworzy kadzidła to właśnie takie trociny bardzo dobrze się sprawdzają. Nie musimy kupować sandałowca, który jest odpadem i umówmy się jego walory zapachowe są praktycznie żadne. Drzewne trociny należy wysuszyć, można je stosować bez mielenia natomiast dobrze jest je jednak chociaż lekko przemielić, dobrze się palą, są dobrym spoiwem (pod warunkiem, że zostaną jak najdrobniej zmielone) i bardzo przyjemnie pachną

Monika