W czterech buteleczkach umieściłam różne kompozycje starych, drewnianych kościołów. Wszystkie mają w sobie zapach sacrum gdzie drewno, kurz i żywice tkają opowieści pokoleń, które można wzniecić w sobie będąc w przestrzeniach starych kościołów lub przybliżając nos do fiolek.
 

Komponując zapachy starych kościołów dla Muzeum Architektury we Wrocławiu kierowałam się wyobrażeniem oraz wspomnieniami zapisanymi w pamięci wiekowych belek, które noszą dosłownie na sobie oddechy wieków, gdzie czas się zatrzymał w żywicznych smugach, w słojach dębów i jodeł.

Pracuję nad kompozycjami już prawie rok, jeszcze je dopieszczam, są to takie zapachy, które głęboko mnie poruszają.
 

Pracuję cząstkowo, nie komponuję wszystkiego w jednej buteleczce, robię to etapowo, szukam klucza a potem odpowiednich drzwi, dzięki tej metodzie powstaje wiele ciekawych akordów.
 

Podczas tej pracy powstał jeden niesamowity akord drzewny, który jest głęboki, ciemny, mocny i tajemniczy, piękny jest.
 

I tak sobie siedząc w pracowni myślę często na temat różnych spraw, jest coraz więcej warsztatów komponowania perfum, nie piszę tego z zazdrości, uważam, że dobrze się dzieje, że olfaktoria się rozwija i staje się coraz bardziej dostępna, natomiast zadziwia mnie to, że za naukę perfumiarstwa, sztuki, której uczy się latami zabierają się osoby, które nie komponują perfum, nie zadali sobie trudu poznania tajników tej dziedziny, nie mają praktyki, nie poświęcili i nie poświęcają swojej energii na autentyczne tworzenie, wiele w nich zuchwałości, ucząc samemu nie mając zaplecza. Dobrze, że nie ma tylu zuchwalców teoretycznych na przykład z chirurgii
 

No nic, idę spakować olfaktoryczny kufer, jutro i pojutrze będę miała przyjemność prowadzić zajęcia na ASP w Katowicach ze studentami na temat szeroko pojętej olfaktorii.

Monika