Przyznam się Wam, że już nie pamiętam, kiedy miałam okazję powąchać świeżo zerwane konwalie, a tym bardziej je zbierać. Dzisiejszy poranek podarował mi jednak ten moment, zabrałam kawę, psa, dobry humor i po prostu ruszyłam przed siebie, tam, gdzie drzewa dają znać o niespiesznym rytmie.

 

Zbieranie roślin oraz obserwowanie świata, często w skali makro jest dla mnie najczystszą formą medytacji. Kiedy zniżam wzrok, moje myśli niemal natychmiast skupiają się na relacji z roślinami, to moje zakotwiczenie w „tu i teraz”, odpoczywam, bo wokoło roztacza się bezpieczna, kojąca i głęboko pierwotna przestrzeń. Wszystko tu ze sobą współgra i idealnie ze sobą rezonuje, odgłosy lasu, ukryte ścieżki zwierząt, ptasie trele i ta hipnotyzująca paleta zieleni, która nasyca oczy i uwalnia umysł od codziennego zgiełku.

 

Do domu zabrałam ze sobą bukiecik konwalii, piszę teraz tego posta i wokół mnie roztacza się delikatny zapach. Zapach dzikiej konwalii majowej to olfaktoryczny archetyp wiosny, jest przestrzenny, delikatny oraz intymnie kremowy. Tuż obok, na leśnym dywanie, moją uwagę przykuła jej mniejsza, subtelniejsza siostra konwalijka dwulistna, która opowiada zupełnie inną historię zapachową, jej aromat jest bardziej wyrazisty i pozbawiony tej ekspresyjnej, pudrowej jaskrawości.

 

Wróciłam z dzisiejszego spaceru z lżejszym sercem i dłońmi pachnącymi lasem.

Monika