Jakby to rzec…
 

Mogą sobie to wyobrazić Ci z Was, którzy kojarzą zapach civetu w najbardziej skondensowanej formie, to bardzo, bardzo specyficzny smród, mocny i nie do przeoczenia.


 

To co jest w butelce na zdjęciu to jeszcze większa moc, by wydobyć ten zapach poświęciłam mnóstwo pracy, nerwów i pokory, przypłacone kaszlem i lecącymi samowolnie łzami oraz wietrzeniem się na mroźnym, nocnym powietrzu. I nie, nie piszę tego by wzbudzić jakąś dramaturgię, nie wiem czy drugi raz bym się podjęła tej pracy. Czuję go wszędzie, włazi w co się da i daje o sobie znać. Wydobywałam go w garażu i na świeżym powietrzu, cieszę się efektem, jest tak mocny i drapieżny, że uczę się z nim pracować, nie jestem póki co w stanie wydobyć z niego żadnej delikatności, tak! to jest dzikość w całej okazałości i to naturalna dzikość niczym nieokiełznana.
 

Myślę, że woń ta nada wystawie w grudniu bardzo specyficznego wrażenia.

Na spotkaniach olfaktorii bottanicum śmiałkowie będą mogli powąchać coś absolutnie dzikiego i niepowtarzalnego co prawdopodobnie zostanie zapamiętane do końca życia.

Monika